شعير » يعنى رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در زكات فطره امر كردند كه صاعى از گندم و يا صاعى از جو باشد لفظ حديث از مفردات است . در نهايه گويد : بقول بعضى مراد از طعام در حديث گندم و بقولى خرماست ولى خرما بهتر است كه آنوقت اهل مدينه گندم كم داشتند . در قاموس معناى اولى را گندم گفته است . در الميزان فرموده : در لسان العرب هست : اهل حجاز چون لفظ طعام را اطلاق كردند از آن فقط گندم قصد كنند و خليل گفته در كلام عالى عرب طعام فقط گندم است . * ( « أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعامُه مَتاعاً لَكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ » ) * مائده : 96 . دربارهء اين آيه گفته‌اند مراد از طعام بحر حيواناتى است كه به صورت مرده از دريا كنار ميافتند . بقولى مراد ميوه ها و حبوباتى است كه با آب دريا بوجود ميايند . بقول بعضى : اگر گوئيم طعام مصدر است يعنى شكار دريا و خوردن آن هر دو حلال مىباشد بهتر است . ولى در تفسير اهل بيت عليهم السلام منظور از طعام بحر ماهى شور و خشكيده است كه براى بعد ذخيره مىشود آنوقت مراد از « صيد البحر » ماهى تازه مىشود . در تفسير عياشى از حريز از امام صادق عليه السّلام نقل شده : قال * ( « أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعامُه مَتاعاً لَكُمْ » ) * قال : « مالحه الَّذى يأكلون » و از زيد شحام نقل شده كه از آنحضرت دربارهء آيه پرسيدم فرمود : « هى الحيتان المالح و ما تزودت منه ايضا و ان لم يكن مالحا فهو و متاع » . مفسران شيعه بپيروى از ائمه عليهم السلام آن را ماهى شور تفسير كرده‌اند . [ طعام اهل كتاب و زنان آنها ] آيهء ذيل قابل دقت و معركة الاراء است * ( « الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَطَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَطَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ وَالْمُحْصَناتُ مِنَ الْمُؤْمِناتِ وَالْمُحْصَناتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ . . . » ) * مائده : 5 . ظاهر آيه آنست : كه مطلق طعام اهل كتاب اعم از ذبائح و غيره